ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ “ΚΕΝΟ” MIND THE “GAP”

mindthegap

Έχεις την τύχη να χρησιμοποιείς τρένο ή μετρό;

Τότε σίγουρα έχεις παρατηρήσει στην πόρτα το σήμα αυτό που σε προειδοποιεί να μην τσακιστείς, μην σφινώσει κατά λάθος το πόδι σου στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας…Πιο παλιά το άκουγες και στα μεγάφωνα όταν ο συρμός έπιανε σταθμό. Στα αυτιά μου αυτόματα παίζει το μήνυμα και στα αγγλικά και στα ελληνικά όπως παλιά -είναι βίωμα και αυτό που κουβαλάω από τις παλιές επόχες των τρένων πριν εκσυχρονιστούν.

Σήμερα το πρωί μπήκα μετρό και είδα πάλι το μήνυμα. “ΔΙΑ ΚΕΝΟ” το λέει τώρα εγώ όμως θα συνεχίζω να το αποκαλώ “ΚΕΝΟ” . Κενό…λέω από μέσα μου αλλά δεν σκέφτομαι το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας…σκέφτομαι άλλα πράγματα όπως αυτό που απαντάμε συχνά πυκνά στην ερώτηση “τί σκέφτεσαι;” απάντηση “τίποτα μωρέ… κενό” και πάντα το συνοδεύουμε με το κατάλληλο βλέμμα, αυτό της αγελάδας και ο συνομιλητής μας αναρωτιέται και αγχώνεται λιγάκι ….μήπως περνάς κάποιο ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και  καίγονται pixels στο μυαλό σου…

Ο συρμός σήμερα ήταν έτοιμος να σκάσει. Ώρα αιχμής σου λέει, όλοι πάνε στις δουλειές τους. Τους παρατηρούσα όλους δηλαδή όχι και όλους όσους μπορούσα.

Μπροστά μου ένας επιβάτης γίγαντας με το κοστούμι του, την επαγγελματική του τσάντα, τα καλογυαλισμένα του παπούτσια μετα μανίας διάβαζε στο κινητό του κάτι. Scroll up scroll down ζαλίστηκα στο τέλος.

Λέω για να ξεζαλιστώ λίγο και το βλέμμα μου πέφτει σε μια παρέα, μάλλον φοιτητές θα ήταν. Στεκόντουσαν μαζί, δηλαδή όλοι μαζί στεκόμασταν στο τρένο σαν παρέα, τόοοσοας κόσμος…. αλλά αυτοί σίγουρα έκαναν πιο στενή παρέα από εμάς τους υπόλοιπους. Ο ένας φόραγε αυτά τα τεράστια ακουστικά που είναι στην μόδα, και σε δείχνουν λιγάκι εξωγήινο…, και κούναγε πάνω κάτω το κεφάλι που και που δεξιά αριστερά, (έπαιζε τόοσο δυνατά μουσική που την άκουγα και εγώ), ο άλλος κάτι διάβαζε -μάντεψε πού: στο κινητό του φυσικά -είπαμε scroll up scroll down- ο τρίτος της παρέας είχε το  βλέμμα του κενό. Μάλλον ξενυχτισμένος υπέθεσα, είναι και περίοδος εξεταστικής… τελικά κατέβηκαν στην στάση όλοι μαζί και τότε κάτι είπαν μεταξύ τους (ήταν όντως παρέα!)

Λίγο πιο πέρα, οι τυχεροί της σημερινής μέρας, καθόντουσαν σχετικά αναπαυτικά στις θέσεις τους. Το scroll up και scroll down πήγαινε σύννεφο, Άλλοι ψιλο κοιμόντουσαν, άλλοι είχαν το κενό  βλέμμα, άλλοι κάτι σοβαρό θα πρέπει να σκεφτόντουσαν. Είχαν αυτό το σφιγμένο και αγχωμένο ύφος. Τα φρύδια ελαφρώς συνωφρυομένα, το μάτι λίγο θωλό και  προσπαθούσαν να πάρουν βαθιές ανάσες.

Διαγώνια και  δεξιά μου ένα ζευγάρι περίπου στην ηλικία των 60-65. Όλο το βαγόνι άκουσε την συζήτηση που είχαν για τους γιατρούς που θα επισκέπτονταν και τις εξετάσεις που θα έκαναν. Τα πνεύματα οξύνθηκαν και η συζήτηση πήγαινε για καυγά και όλα αυτά -αν κατάλαβα καλά για μια εξέταση αίματος και ένα παραπεπτικό που κάπου χάθηκε.Τελικά νευριασμένοι κατέβηκαν σε διαφορετικές στάσεις.

Κάποιοι άλλοι ήταν πιο δραστήριοι, πιο συνηδειτοποιημένοι, πιο alerted. Πασχίζανε να μην ξεχάσουν τσάντες, σακούλες, βαλίτσες αλλά σχεδόν κανένας δεν έδειχνε να ευχαριστιέται την μέρα. Να δεις κάποιον να χαμογελάσει- ούτε για αστείο. Σκυθρωποί προβληματισμένοι με ανεξερεύνητα “κενά”.

“Κενά” πού; Μα παντού τελικά. Σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις σχέσεις συγγενικές, φιλικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, προσωπικές και πού να σταματήσω δεν ξέρω. Κενά που ξεκινάνε από ένα “άστο μωρέ, δεν βαριέσαι” “πού να σου εξηγώ τώρα, τρέχω και δεν προλαβαίνω” “τί να σου εξηγήσω δεν θα καταλάβεις” και στο τέλος γιγαντώνονται, περιπλέκονται τόσο πολύ, σε σημείο που δεν ξέρεις ούτε πού να το πιάσεις ούτε και πώς  να το σώσεις.

Ξυπνάς, κοιμάσαι, συναναστρέφεσαι τόσο κόσμο κάθε μέρα αλλά με ¨ΚΕΝΑ”. Σε συνεπαίρνει η ρουτίνα σου και τα θέματα σου.  Δεν πάει όμως έτσι και σίγουρα δεν σου λέω κάτι καινούριο. Απλά σε αφυπνίζω, επειδή σήμερα τρόμαξα, δεν στο κρύβω. Τρέξε να τα καλύψεις όσο υπάρχει χρόνος, άσε λίγο το “τρέχω όλη μέρα”  εντάξυ, θα τολμήσω να σου πώ να αφήσεις και λίγο το κινητό στην ησυχία του( ψυχραιμία! δεν εννοώ όλη την μέρα) . Παρατήρησε, άκου, μίλα. Περνάει που περνάει γρήγορα ο χρόνος, μη τον κάνεις λιγότερο δημιουργώντας ΚΕΝΑ.

(keepitsimplelifeisajourney)

DEEP DOWN & BRIGHTLY

deep#down & lightly

 

Reaching the lowest point of life is not necessarily an irretrievable situation. One can assume that it’s a kind of journey scheduled on a downward path. I try to be very careful with the words but trust me I stand with infinite respect  in front of everyone experiencing the way down. I do not exclude myself either of this experience. A journey plenty of lower moments and feelings knocking you out till the final destination “the lowest point”.

There are two ways to reach final destination. The quick way (“tumbling down stairs”) and the long way (step by step). Both of them are the same painful and have the same destination, the difference exists in perception and duration.

The first may be an unexpected shock lets say  getting fired, getting injured or having a health issue etc. You take the message and oops you find yourself on the bottom. No time to react, to digest the new reality you just “dive”

The second way takes time. It can forewarn you for the plunge.  You go through a period (long or short it depends) during which a combination of bad and painful moments, a combination of spiritual, physical and psychological burden will pull you down torturously and systematically.

No matter how or when you get there, the lowest point is not necessarily dark. Could be considered as milestone. An exceptional moment of life. A point of renaissance, a moment for rebooting our system. Breath deeply, no need to accuse anyone. Recalculate, review and restart. After all “the lowest point” is not the termination of journey but a new start line.

(keepitsimle#lifeisjustajourney)

 

 

 

Sorry but now I just want to be MYSELF

I just want to be MYSELF Be nice, be polite, smile to everyone…oppress your real feelings or ideas. “You must not go against the grain” otherwise you will not be likable. That was the “survival & success” book, rules call it the way you want, many years ago. I can not even recall how many times I have heard of this piece of advice. But now what I can tell for sure is that :”I just want to be MYSELF!”

I dοn’t like spoon-feeding, I do not like to waste time on useless friendships or devote all my energy to projects that will not have a positive impact on my personality. I do not want to be involved in gossips and conspiracies. I do not want to waste time on things and persons wounded me in the past. Ι do not tolerate cynicism, exaggerations and other “too much” behaviors. Time flies….

I just want to be MYSELF and I will smile only when I feel that I want to smile, I will spend time only with those who bask in the warmth of me. I cannot be likable to everyone and I cannot devote not even a sec to those who lie or adore to manipulate. Time flies…

I cannot go along with people who judge others’ efforts all the time and find nothing positive to say. I cannot go along with people who hide their feelings and wear this frozen “happy” face mask. I cannot go along with “exhausted” , “busy” and “stiff” personalities. Regarding friendly relations, I claim for devotion I hate perfidy. Backbiting has no place when we talk about real and healthy relations.

Time flies… treat yourself well & bare always in mind that life is just a journey (#keepitsimple ♥♥)

Odeon of Herodes Atticus, GREECE

ΦΟΒΟΣ….

 Φόβος….τόσο δα μικρή λέξη μα τόσο δυνατή. Μπορεί να σε κυριεύσει, να σε γονατίσει, να σου αλλάξει την ζωή, να σου “σπάσει τον τσαμπουκά”. Θυμάσαι αυτό τον τσαμπουκά; ξέρεις εκείνο το φοβερό συναίσθημα της νιότης που σε έκανε ατρόμητο και ενεργοποιούσε τις εσωτερικές φωνές που έλεγαν θα πιάσεις τoν κόσμο και θα τον αλλάξεις, θα “στύψεις” τις πέτρες. Είμαι σίγουρη το είχες αυτό το σχέδιο …κάποτε όμως πριν πολλά χρόνια πρίν συναντηθείτε ….

Αφού συναντηθήκατε για πρώτη φορά και έγινε η πρώτη γνωριμία λίγο άλλαξες. Δεν γονάτισες, όμως να …..κάπως αισθάνθηκες. Είπες εντάξυ θα προχωρήσουμε, τίναξες λίγο τα ρούχα σου και πήρες μια βαθιά ανάσα,  ενδεχομένως να προβληματίστηκες και λιγάκι αλλά δεν ήταν και τόσο τραγικά τα πράγματα. Μετά την δεύτερη ίσως και τρίτη συνάντηση μαζί του δεν αιφνιδιάστηκες όπως την πρώτη φορά αλλά σίγουρα αναρωτήθηκες  “ωχ τί έγινε πάλι; τακτικός επισκέπτης;”

Τακτικός επισκέπτης στο πέρασμα των χρόνων. Έρχεται συνήθως ακάλεστος (τί αγένεια!) δεν σε προειδοποιεί αλλά όσες περισσότερες φορές τόσο μεγαλύτερο το βάρος που σου αφήνει. Δηλητηριάζει το μυαλό-την ψυχή  και αφήνει πικρή γεύση στο στόμα. Τόσο πολύ που αρχίζεις να δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις -στέκεται κάπου στο στήθος και έλεγχει τέλεια το μυαλό. Σε μπερδεύει, σε βαραίνει και τον κουβαλάς πάντα μαζί σου. Σε όλες τις δραστηριότητες, στην δουλειά, στην καθημερινότητα σου. Βλέπεις, ακούς, κρυφ ακούς, συλλέγεις πληροφορίες και από άλλους που είχαν ανάλογες επισκέψεις ….και τότε φοβάσαι πιο πολύ, ελέγχεσαι καλύτερα και εγκεφαλικά και συναισθηματικά. Και στοιχειώνει μέσα σου και δεν λέει να φύγει και καταφέρνει να σε κάνει να γονατίσεις…..

Τότε μην ξεχάσεις να σηκώσεις το κεφάλι σου και να στρέψεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό. Πάρε μια βαθειά ανάσα, σήκω όρθιος, τίναξε λίγο τα ρούχα σου και θυμίσου οτι αν και είναι δύσκολο να τον ξεριζώσεις μπορείς να του δείξεις οτι δεν είναι ευπρόσδεκτος, κλείσε και καμιά πόρτα. Ποτέ μην ξεχάσεις οτι τα πράγματα είναι “απλά”, η ζωή είναι απλώς ένα ταξίδι…

 

                                                                                                     #keepitsimple#lifeisajourney#